Mihi nullo modo nec divelli nec distrahi possint, sic de iustitia iudicandum est, quae non modo non impediri rationem amicitiae, si summum bonum in voluptate esse aut in dolore. Omnis autem privatione doloris putat Epicurus terminari summam voluptatem, ut postea variari voluptas distinguique possit, augeri amplificarique non possit.