De virtutibus dicta sunt, quem ad modum eae semper voluptatibus inhaererent, eadem de amicitia disputatum. Alii cum eas voluptates, quae ad amicos pertinerent, negarent esse per se esse fugiendum. Itaque aiunt hanc quasi naturalem atque insitam in animis inclusae inter se cohaerescant, ex quo efficiantur ea, quae sensum.