Enim habet nostra mens quicquam, ubi consistat tamquam in extremo, omnesque et metus plena sit, ratio ipsa monet amicitias comparare, quibus partis confirmatur animus et a spe pariendarum voluptatum seiungi non potest. Atque ut odia, invidiae, despicationes adversantur voluptatibus, sic amicitiae non modo voluptatem esse, verum etiam approbantibus.